برای شبی که سحر نشد
تازه به خانه رسیده بودم که دوست جان زنگ زد و پرسید:« اخبار را شنیده ای؟»
جواب دادم:« نه!مگر خبری شده است؟»
گفت:« می گویند پدری دخترکَش را از طبقه پنجم خانه اش به زمین انداخته و کشته
است.»
گفتم:« مگر می شود؟ بشنو و باور نکن.»
گفت:« بشنو و باور کن. زیرا که این اولین پدرِ دخترکش نیست. چند وقتی است که پدرها
دخترشان را مکی کشند و آب از آب تکان نمی خورد.»
قسم خورد و از من خواست اخبار را دنبال کنم. خبراز کشته شدن و تحقیق در مورد علت
مرگ او بود. نه از گناه مدیر مدرسه و نه پدری که دختر را کتک زنان به خانه برده و
کشته، نوشته بودند. در حالی که شبکه های اجتماعی و هموطنان حرفی دیگر می گویند.
آنها می گویند که مدیر مدرسه شکایت دختر را به پدرش کرده و در حالی که دختر التماس
می کرد و وحشت از کشته شدن توسط پدر داشت، توسط پدر کتک خوران و کشان کشان به خانه
برده می شد.
خواب از سرم پرید. شب تا صبح صدای گریه و التماس دخترک را شنیدم. اکنون که نزدیک
به ظهر است نه خوابم و نه بیدار. سرم به شدت درد می کند. با خود می گویم مگر می
شود؟ پدر دستانی گرم و لطیف دارد. پدر دست دخترکش را می گیرد و تا دم در مدرسه می
رساند. با یک دست کیف مدرسه و با دستی دیگر دستان کوچک دخترش را در دست می گیرد.
در سرمای زمستان و برف و بوران، خودش شال و کلاه و دستکش ندارد و از سرما می لرزد،
اما قبل از خروج از خانه، شال و کلاه و دستکش دلبندش را کنترل می کند که مبادا
فراموش کند و بین راه سردش شود.
آری پدر واقعی این چنین است.
یاد دوران معلمی می افتم. ایامی که من و همکارانم جوان و کم تجربه بودیم و مدیر
مدرسه مان توصیه می کرد که در مورد مشکلات دانش آموزانمان هرگز با پدرانشان حرف
نزنیم. مادر خوب تربیت می کند. اگر هم به بچه اش یک سیلی زد، کشنده نیست.
مرحوم دبیر تاریخمان می گفت:« هر وقت خواستید دانش آموزی را به جرم بی ادبی یا
تنبلی تنبیه کنید، اول دوران دانش آموزی خودتان را به خاطر بیاورید.»
اکنون یاد یکی از دخترکان « سیاه مشق های یک معلم دوفتر دوم » می افتم. یاد نگین ونرگس و نرگس دانش آموز درسخوان و باهوشی که از ترس پدر به خود می لرزید.
*
نگین و نرگس
No comments:
Post a Comment