یک عصر پاییزی

 

هوا سردتر شده است و روزها کوتاهتر. بنابه وصیّت مرحوم مادربزرگم که می گفت:« هوا که خواست تاریک شود، اهل خانه نباید بیرون از خانه باشد. بخصوص که دختربچه ها که خطر در کمین شان است.» من نیز قبل از غروب آفتاب در خانه ام و برای انجام هیچ کاری حتی واجب هم باشد، تنهایی بیرون نمی روم و همین بهانه ای است که از اواسط فصل های پاییز تا آخر زمستان، اوقاتم را در خانه سپری کنم. حتی از رفتن به باغچه نیز پرهیز می کنم. مرحوم مادربزرگ اواخر عمرش نسبت به بیرون ماندن پسربچه ها هم حساس بود و می گفت که آخرالزمان شده است و دنیای لامذهب ایمن نیست.
همین سرما بهانه ای شده که نخ و سوزن و قلاب ها را از بقچه درآورم و سرگرم شوم. به همسایه بغل دستی نیز یاد دادم و مشغول به کار شده است. بافتنی نیز به تخمه آفتابگردان و تخمه ژاپونی می ماند. همراه با تماشای تلویزیون می بافم و متوجه گذر زمان نمی شوم. پس از صرف شام، کنترل در دست، گشتی در دنیای تلویزیون و برنامه هایش می زنم. کانال آلمانی یکی دارد اخبار را با قیافه های نامبارک عمه خونخوار و عمو قاتل نشان می دهد. کانال دیگر سریالی پلیسی دارد. در کانالی دیگری دنیا دارد یخ می زند و ساکنین اش در حال فرار، برجای خود خشک می شوند. در کانال بعدی ستاره های سوزان همچون بمب بر زمین فرود می آیند و همه جا را به آتش می کشند. همین طور کنترل کنان به کانال های ترکیه می رسم. در اولین کانال زنی می گرید. دلم تماشا نمی خواهد. در کانال بعدی یکی دارد به دیگری خیانت می کند. به مسخره ترین سریال می رسم که تماشاگر زیادی هم دارد. در قسمت قبلی اش زن همراه شوهرش در تصادف اتومبیل می میرند. هر دو به خاک سپرده می شوند. پدرها سر قبر بچه هایشان فاتحه می خوانند. چند ماه سپری می شود. ناگهان سناریست به سرش می زند که زن مُرده را زنده کرده و دوباره وارد سریال کند. زن وارد خانه می شود و به طرف پدر رفته و گریه کنان می گوید:« بابا من آمدم.» پدر و دختر همدیگر را در آغوش می گیرند و می گریند و اطرافیان هم خوشحال و هم شوکه می شوند. به این می گویند توهین به شعور بیننده.
*
تولکویه باخ، خالقی قویوب تویوق یئرینه
*