محمود دولت آبادی و شاه اثرش کلیدر

 من و مهرناز

اول صبح، مه آلود و بسیار سرد و زمین یخ زده بود. پس از ساعتی خورشید تابان سبب شد که کمی گرم شود. نزدیکی های ناهار، مهرناز خسته و مانده از راه رسید. چائی دم بود و ناهار آماده. پس  از ناهار تازه داشتیم چایی می خوردیم که مهمان ناخوانده مان، یعنی عطیه خانم از راه رسید. برایش چایی آوردم. نگاهی به در و دیوار کرد و چشمش به کتابخانه کوچکم افتاد و با نیش خندی پرسید:« یعنی تو همه این کتابها را خواندی یا برای پز دادن چیدی؟»
من:« بله تقریبا همه را خواندم.»
عطیه:« بشنو و باور نکن.»
مهرناز:« کتاب ها را یکی یکی می خری، می خوانی و اگر دلت بخواهد به کسی هدیه می دهی و گر نه، نگهداری می کنی. مثل ما دو نفر.»
عطیه:« حالا که اینطوریست، کلیدر را بده ببرم بخوانم و برمی گردانم.»
من:« از کتاب آیدا در بوخوم، سفارش دادم. لازم نیست تا دم دکان بروی زنگ بزنی خانم اکرم جوادی برایت می فرستد. »
عطیه:« یاخجی کی دئدین یوخسا تویوغو توکلو – توکلو یئیه جکدیم.»
مهرناز:« به یئییرسن دا!»
خلاصه که از عطیه اصراربود و از من انکار. او کتابی از من به امانت برده و در صفحه آخرش که خالی بود، آدرس و شماره تلفن و غیره نوشته بود. درست مثل چرکنویس. اعتراض که کردم، با دلخوری پاک کنی آورد و شروع به پاک کردن نوشته هایش کرد. نوشته ها با خودکار نوشته شده بود و پاک نشد و صفحه داغون شد. چند بار از این اشتباه ها کرده ام. به بعضی از دوستان، کتاب امانت داده و کثیف و مچاله شده پس گرفته ام. به همین سبب من و مهرناز کف دستمان را داغ کردیم. وقتی از من ناامید شد نگاهی به مهرناز انداخت. مهرناز در جواب نگاهش گفت
 هاوادا بولوت، اونو سن اونوت 
پس از نیم ساعتی عطیه خانم غرغر کنان و دلخور خداحافظی کرد و رفت.
اما ماجرای خرید کلیدر از این قرار است که قیمت این کتاب پنج جلدی برای من و مهرناز گران بود. تصمیم گرفتیم پس انداز کرده و پول بستنی هایمان را داخل قلک بریزیم و هر وقت پولش جور شد، کتاب را سفارش دهیم. سرانجام پول جمع شد و خریدیم. کتاب را با ولع زیادی خواندیم و تمامش کردیم. یادم نمی رود که جلد پنجم را بی وقفه خواندم. اول شب با اشتیاق فراوان، شروع به خواندن کردم. تمامش کردم. غمگین از سرنوشت گل محمّد و مارال و ننه بلقیس و... خواستم سرم را بالا بیاورم، نتوانستم. احساس کردم که گردنم خشک شده است. خواستم از جایم بلند شوم که زانوهایم خشک شده و پاهایم خواب رفته بود. خلاصه که روی کاناپه خشک شده بودم. از گرسنگی دلم ضعف می رفت. هوا روشن بود و تعجب کردم از اینکه چرا شب نشده که ساعت موبایلم شروع به زنگ زدن کرد. به زحمت دست دراز کرده و از روی میز برداشتم. وای خدایا ساعت شش صبح است و من نخوابیده ام. از جای بلند شده و کمی قدم زده و پس از صبحانه، دیدم که از بیخوابی عقل و هوشی برایم نمانده. سریع به رختخواب رفتم. خواب کلیدر را دیدم. گل محمّدها و لحظات آخر زندگی شان. گریه های ننه بلقیس در سوگ دلبندانش.
کو جرق جرق شمشیرت، ننه گل ممد
کو ترق ترق هف تیرت، ننه گل ممد
کو اتاقت، کو آجاقت، ننه گل ممد
کو برارای قلجماقت، ننه گل ممد